O ESPAZO EXTERIOR E A LINGUA

En 1938, cundiu o pánico en Estados Unidos. Na radio, Orson Welles anunciaba no seu programa que a civilización estaba sendo atacada polos extraterrestres.

Aínda que no ceo americano non se vía ningún prato voador, aínda que nos faiados non había vaíñas mucosas onde os marcianos levedaban, todos os cidadáns americanos saíron ás rúas atacados polo pánico, convencidos de que en poucos días habían estar dominados polos alieníxenas.

O que acontecía era que a humanidade estaba a piques de entrar na segunda guerra mundial e o medo, dende atrás asentado na sociedade precisaba dunha vía de escape, como unha ola exprés.

Daquela, non era cousa de marcianos. Era o medo.

Como se estivesemos escribindo a historia en papel calcante, repetímola unha e outra vez.

Agora, o medo pódese intuír a través da lingua.

Non nos falan de extraterrestres na radio. Agora, o pobre marciano adquiriu a forma dun mestre de primaria vestido cunha camiseta de raias ameazando a unha aula de vinte nenos vestidos co mandil da galescola para que falen galego.

Non ameaza cun raio exterminador, senón cunha copia de Cantares Gallegos aos pobres pícaros que asustados, corren ás súas casas chorando.

Outra suplantación importante é ese marciano que, transformado nunha vendedora de El Corte Inglés, négase a atender aos clientes a menos que lle falen galego, ou ese notario que se nega a cobrar os seus honrarios a menos que lle escriban os documentos do traspaso patrimonial na lingua opresora.

En pouco tempo, os reducidos grupos de castelánfalantes terán que reunirse polas noites, en sotos e a escuras, caso de que as patrullas de imposición da lingua galega os atopen e lles fagan falar galego a golpe de cuarteto de gaitas.

Señoras, señores… Como dixo Orson Welles ao final do programa…

Todo isto non existe, é ciencia ficción.

A única realidade que existe é que os nenos que teñen o galego como lingua nai, chegan á escola e abandonan a lingua. Porque nin os seus amigos, nin a tele, nin a cidade, nin as cousas máis chulas están en galego.

A diferencia da brincadeira de Welles, o que pasa neste caso é que xogar coa lingua é perigoso.

Non se debe xogar nin coa lingua, nin coa comida, porque as dúas cousas son esenciais para asegurar que exista unha sociedade intelixente, crítica, analítica e informada, é dicir, LIBRE.

Outra cousa é que iso non interese. Neste caso, agradeeriamoslle ás autoridades que lle chamen a cada cousa polo seu nome e cambien o termo AMABILIDADE LINGUISTICA por PROCESO D’IDIOTIZACION DO PERSONAL, que é máis directo, menos hortera e máis honesto.

En fin, todo isto para informarvos de que tedes á vosa disposición este material para repartilo polos vosos centros de traballo e a todas as persoas qeu coñezades.

http://www.nova-escola-galega.org/WebDefault.aspx?MenuInd=1&MenuId=244&Lng=gl-ES&tl=0

http://www.coordinadoraendl.org/web/index.php

Nestes tempos de crise económica é comprensible que xordan movementos de dereitas, fascistas e limitadores das liberdades, porque xa pasou. Pero se cadra, deberiamos pensar en alieníxenas, e deixar a lingua como o que é, un patrimonio único que temos que protexer, enriquecer e aprender, para sermos mellores e non os mesmos.

Advertisements

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s